Marit

Onder het motto variation is the spice of life, schrijf ik over van alles en nog wat. Lezen, schrijven, creativiteit, inzichten, mooie en moeilijke momenten, of gewoon iets grappigs wat ik heb meegemaakt. Reacties zijn altijd leuk!

Vraag en Aanbod

Initiatieven rondom Corona springen als paddestoelen uit de grond. Ze variëren van organisaties die boodschappen, klusjes, en telefoontjes willen plegen voor de kwetsbare doelgroep, tot organisaties die tekeningen willen brengen naar ouderen. En al die initiatieven vragen coördinatie. Hoe mooi ik de initiatieven en bereidwilligheid ook vindt, want het is ook onderdeel van mijn werk, zit er ook iets in wat mij tegenstaat. Hoe dat komt, leg ik hieronder uit. 

Ik heb een groeiend gevoel dat veel hulp niet via organisaties zou moeten verlopen, maar van mens tot mens, buur tot buur, contact tot contact. Ik heb sterk de overtuiging dat wij niet coördinatoren nodig hebben om hulp te regelen, maar dat eigen initiatief en eigen verantwoordelijkheid leiden tot persoonlijke hulp op maat, met relatie met elkaar als basis.

Als iedereen die opspringt en aangeeft hulp te willen bieden direct om zich heen kijkt, liggen de hulpvragen dan niet gewoon binnen handbereik? Kun je niet naar je buren lopen en kijken of die hulp nodig hebben? Misschien wel juist de buren waar je moeite mee hebt? Of de buren die je niet kent? Of de buren die een beetje vreemd of bijzonder zijn, of uit een ander land komen? Wie zit er in je eigen (brede) netwerk die een extra bemoediging kan gebruiken? 

Hoe komt het toch dat wij onszelf op een platform aanmelden, en dan door een ander aan iemand gekoppeld moeten worden voordat hulp tot stand komt? Hoeveel sterker is het niet als je zelf iemand benadert en je hulp aanbiedt, met alle risico misschien dat je hulp niet aanvaard wordt? 

Dan is er nog de andere kant van het verhaal:

We willen allemaal wel graag hulp geven, maar kunnen we het ook ontvangen? We hebben nu de bijzondere ontwikkeling dat duizenden aangeven te willen helpen, maar dat er nog maar weinig hulpvragen zijn. De schroom is groot. Dat merkte ik ook onlangs, bij iemand uit mijn eigen netwerk, die echt niet om hulp zal vragen… Hij schaamt zich, hij wil niet kwetsbaar zijn, hij wil het niet ‘hoeven’, en vindt heel sterk dat hij het toch wel zelf moet kunnen. En toch is er hulp nodig, want alleen is toch maar alleen. En via een gesprek op een veilige anderhalve meter afstand kwam de kwetsbaarheid van zijn bestaan, en de onderliggende angst ter sprake. Voor mij had het enorme waarde om dat luisterend oor te kunnen bieden, ruimte te geven aan dat wat er was. 

Misschien zit jij wel in zo’n positie. Je kunt niet goed je boodschappen doen of je wordt doodmoe van het zorgen voor de kinderen die nu opeens thuis zijn. Je bent angstig, moe, gefrustreerd, ziek of boos. Durf jij aan de bel te trekken en om hulp te vragen? Aan die onbekende buurvrouw, of je familie of vrienden? Durf je aan te geven dat je iets niet kunt? Half Nederland heeft aangegeven hulp te willen bieden, durf jij het te aanvaarden? 

Ik pleit voor omkijken naar elkaar in je eigen omgeving. Als we dat allemaal doen, dan hebben we geen coördinatie nodig. Dan wordt er vanuit persoonlijk contact geholpen, en vanuit vertrouwdheid om hulp gevraagd. Dan versterken wij onze eigen sociale omgeving, ontstaan er nieuwe verbindingen, wordt er op kleine schaal met elkaar meegeleefd. Voordat jij je aanmeldt omdat je een ander wil helpen, kijk eens even goed in je eigen buurt, je eigen straat en je eigen netwerk. Daar zit waarschijnlijk iemand die je graag ziet komen, of iemand die een duwtje nodig heeft om hulp te accepteren. Dat is pas sterk invloed hebben in je buurt. Zorg voor elkaar, dicht bij huis. Begin daar. 

En weet dan, dat als je hulp daar niet vandaan (kan) komen, of dat je hulpaanbod niet nodig is, dat je je altijd kan melden bij een van de talloze initiatieven die Nederland inmiddels rijk is. 

Want hoe dan ook, je bent #nietalleen. 

Leave a Reply